TIR Convention

تاريخچه كنوانسيون تير:

تجديد حيات اقتصاد اروپا، پس از جنگ جهانی دوم، موجب رشد تجارت جهانی و در نتيجه، شيوه‌های حمل و نقل، به ويژه

حمل و نقل  بین المللی جاده‌ای شد و  اين روش نقش قابل ملاحظه‌ای در به هم پيوستن كشور‌ها - البته،‌ بيشتر به نفع

اروپاييان كه مصنوعاتشان به سهولت به بازارهای كشورهای عضو سرازير می‌شد، ايفا كرده و به همين جهت اقدام عملی برای

ايجاد ((سيستم)) متناسب با اين رشد آغاز و به اين ترتيب سيستم ترانزيت ((تير)) به فاصله كمی بعد از جنگ به وسيله

دست اندركاران حمل و نقل جاده‌ای چند كشور اروپايی ايجاد گرديد.


از اين رو ((كنوانسيون تير)) در سال 1949 بين شمار كمی از كشورهای اروپايی به اجرا درآمد .


توفيق طرح محدود ياد شده منجر به مذاكره تحت نظر UN/ECE برای انعقاد كنوانسيون در پانزدهم ژانويه 1959 توسط كميته

 

حمل و نقل زمينی UN/ECE، تحت عنوان ((كميسيون گمركی راجع به حمل و نقل بين‌المللی كالا در جاده تحت

 

پوشش كارنه تير)) در ژنو (سوئيس) شده و از سال 1960 به اجرا درآمده است.


كنوانسيون مذكور پانزده سال بعد و پس از دوبار اصلاح، در سال 1975 جای خود را به كنوانسيون گمركی راجع به حمل و

نقل بين‌المللی كالا تحت پوشش كارنه تير (كنوانسيون تير 75) داده كه در واقع، حاصل عملكرد كنوانسيون قبلی بوده

و از پيشرفتهای صنعتی و شرايط در حال تغيير حمل و نقلی و گمركی معاصر به منظور افزايش كارآمدی سيستم و كاهش

پيچيدگيهای آن و در عين حال ايجاد ايمنی گمركی بيشتر و تسهيل امكان استفاده از كانتينر، كه در دهه 60 ميلادی پا به

عرصه وجود گذاشته بود.

 

كنوانسيون اصلاح شده از سال 1977 جانشين كنوانسيون تير 1959 شده و لازم‌الاجرا گرديده است.

در حال حاضر به تعداد 58 کشور به صورت فعال از این سیستم استفاده می نمایند.